Hayatımız bir za­manlar “roman”dı… Şimdiler­de ise “numara” oldu. Omuzlarını, kulaklarının hiza­sına kadar kaldırıp… Çenesini, iki göğsünün arasına kadar gö­müp, konuşmasına gerek kal­madan, bu görüntüsüyle bile ne denli önemli olduğunu anlatabi­len bir kişi, dili yok sanılmasın diye iki üç sözcük mırıldanmak zorunda kaldığında alt dudağını büker ve… “Benim hayatım roman” derdi, susardı. Bu görüntüsüyle ve bu […]