Arkadaşım, kara kara düşünüyordu. O kara karanlıkla kükredi: “Tabii böyle rahat olursun” dedi. “Senin de kızın olsaydı, o zaman görürdüm se­ni… Bakalım böyle gülebilir miydin o zaman, keyifli keyifli?…” Aslında keyifli keyifli filan gül­düğüm yoktu. Sinirim tutmuştu, sinirimden gülüyordum durup durup. Arkadaşım, her boşaltmasın­dan sonra yeniden oluşup, kaba­ran öfkesini yine boşalttı: “Belirli bir dönemi […]