Yaşamımızda önce, annelerimizin istek­lerini yerine getirdik. “Şunu sakın ye­me” dedikleri yiye­cekleri yemedik, “Bunu kesinlikle yemelisin” dediklerini yedik. “Sakın yeme” dediklerini yemediğimizde de, “Kesinlik­le yemelisin” dediklerini yedi­ğimizde de, annelerimizin gö­zünde ve gönlünde hep, “Söz dinleyen çocuk” olduk, “iyi çocuk” olduk, “İlerde büyük adam olacağı umudu veren çocuk” olduk. Annelerimizin isteklerin­den sonra sırayı, ilkokul öğretmenlerimizin istekleri aldı. […]