İstanbul’daki Ata­türk Kütüphanesi’ne “Atatürk” adı kimbilir kimler tara­fından, kimbilir ne umutlarla verilmiş­tir. Başına böylesi ağırlıkta bir ad kondurulan bir kütüp­hanenin ilk işlevi, elbette, bu adı öncelikle taşıyabilmeyi hak edebilmek, sonra da onu taşıyabilmeyi başarabilmek­tir. Oysa kimi yöneticilerinin ve sorumlularının saygıyla anılan tüm çalışmalarına kar­şın, tam kadrosuyla Atatürk Kütüphanesi’ nin bu konuda başarılı olabildiğini kabullen­mek olası değildir. Bu sayfada birkaç hafta önce yayımlanan bir yazımda işlevlerini, “Atatürk” adını taşıyabilecekleri düzeyde bir uygarlık ve çağdaşlıkta yapa­mayan kurumlardan, bu adın geri alınmasını öner­miştim ve... Bu önerimi, Atatürk Kütüphanesi’nde sö­züm ona görevli birkaç kişinin, birçok kez tanı­ğı olduğum “uygunsuzluk”ları üzerine yap­mak zorunda kaldığımı açıklamıştım. O yazımın yayımlan­masından sonra, çok il­ginç bir olgunun tanığı oldum. Bin yıl yaşasam, karşılaşacağıma yine de kolay kolay inanamayacağım bu olgu, o birkaç haf­ta öncesinden bu­güne değin, şaşır­tıcı bir olay özelli­ğiyle tüm etkinli­ğini sürdürdü. Bu olgu çer­çevesinde yurt­taşlarım üzülü­yorlardı, öfkeleni­yorlardı, sinirleni­yorlardı ve... Onların bu üzün­tüleri, bu öfkeleri, bu sinirlilikleri karşısında benim ise sevincimden içim içime sığmıyordu, içtenlikli bir coşkuyla dolup dolup taşıyor­dum. Beni şaşırtan olgu, işte bu “siyahlı beyazlı” yeni dünyam idi. Bin değil, on yüz bin yıl da yaşasaydım, böylesi bir öm­rün bile bir saniyesinde de inandıramazdım kendimi, yurttaşlarımın öfkeleri, üzün­tüleri ve sinirlilikleri karşısın­da hem de böylesi bir içten­likle, hem de böylesi bir coş­kunlukla sevinebileceğime... Fakat yurttaşların bu öf­kesinin, bu üzüntüsünün, Atatürk’e ve Atatürkçülük kavramına yapılan bir saygı­sızlıktan kaynaklandığını görmek, meğer gerçekten iç­tenlikli ve coşkulu bir sevinç uyandırabiliyormuş kişide... Yeni tanığı olduğum bu olgu sayesinde, bir şeyin daha tanığı oldum: Atatürk’e ve onun ilkele­rine karşı yapılan bir saygısız­lık karşısında üzülmemizin, öfkelenmemizin ve bunları, telefon ederek, mektup yaza­rak protesto eylemi biçimine dönüştürmemizin, gözlerimi­zi kapayıp, hançerelerimizi yırtarcasına “Atam izindeyiz” diye bağırmamızdan daha et­kin bir Atatürkçülük işlevi olduğunun da tanığıyım, artık. Başına, bir taç örneği Ata­türk adı konulmuş bir kütüp­hanede birkaç kişinin de olsa, Atatürkçü bir yaşamın gerek­tirdiği bir uygarlık ve çağdaş­lık düzeyiyle asla bağdaşma­yan biçimdeki tavır ve davra­nış bozuklukları, Atatürk’e karşı da Atatürkçülüğe karşı da yapılan bir saygısızlıktır. Bilir misiniz ki, böyle bir saygısızlık yapan kişiye en ufak bir ceza bile verilmesine olanak sağlamamaktadır ül­kemizde yasalar. Vazgeçtik ceza verilmesin­den, verilmemesinden, böyle­si bir saygısızlık yapan sözüm ona görevlinin o birimden alı­nıp, başka bir birime atanma­sı için bile yöneticiye yetki vermemekte... İmiş meğer, ül­kemizin yasaları.   İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ni bir hükümet var­sayarsak, işte o hükümetin Kültür Bakanı Hilmi Yavuz söyledi bunları bana. Atatürk Kütüphanesi’ndeki kimi sözüm ona gö­revlilerin, uygarlık ve çağdaş­lıkla uygunsuzluk oluşturan tavır ve davranışlarından ötü­rü kendinin de duyduğu üzüntüsünü dile getirirken açıkladı bu gerçeği Hilmi Ya­vuz. Bu konudaki üzüntülerini ve öfkelerini telefon ve mek­tupla eylemleştiren yurttaşlarımızdan daha çok üzüntü­lü, daha çok öfkeliydi. Yasaların, ellerini ve kolla­rını bağlamasından ötürü böylesi bir sorunu çözümleye­mediği için de ayrıca bir öfke ve üzüntü duyuyordu. Atatürk Kütüphanesi’nin sahibi ve yönetiminin sorum­lusu İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nde, gerçek bir kültür birikimiyle ve gerçek bir kültür adamı kimliğiyle ve galiba cömertçe bir özve­riyle de Kültür Müdürü ola­rak görev yapan Hilmi Ya­vuz, yönettiği orkestrasından çıkan iki üç çatlak sesi, yasa­ların ellerini kollarını bağla­ması nedeniyle, susturamıyordu. Daha da kötüsü, kendinin de bir yaşam biçimi olarak benimsediği uygarlıktan ve çağdaşlıktan pay sahibi ola­mamış kişilerle, sorumlusu olduğu bir kütüphanede bir­likte çalışmak zorunda kalı­yordu. Beğense de beğenmese de, yasalara uyması gereki­yordu çünkü...   Ne inanılmaz manzaralar yaşıyoruz ve seyrediyoruz ül­kemizde... Bir yandan yurttaşlarımı­zın öfkelerini, üzüntülerini, kahırlarını görünce... Onlarla birlikte üzüleceği­miz, onlarla birlikte üflenece­ğimiz yerde, “Oh, oh, aman ne güzel, aman ne hoş” diye seviniyoruz, coşuyoruz… Bir yandan da özlemlerini çektiğimiz pınl pırıl aydın ki­şileri, onları özlemle görmek istediğimiz sorumlu makam­larda görünce... Onlarla sevineceğimiz yer­de, onlarla gururlanacağımız yerde, “Vah, vah" deyip, acı­yoruz onlarla...Atatürk KütüphanesiÇağdaşİstanbul Büyükşehir BelediyesiKültür BakanıProtesto