“Bölünmez bütün”lük, Türk ulusu­nun kararının, dileğinin ve duasının ötesinde ayrıca, so­mut bir gerçeğinin de ifadesidir. Bu ulusal gerçeğimizin kaynaklandığı içiçe geçmiş yapımız, bir yandan bizi ken­dimize özgü bir nitelik sahibi kılarken, bir yandan da sosyo­loji bilimine yeni yeni örnek oluşumlar kazandırmaktadır. Türkiye’de eti çatalla taba­ğa bastırıp, öteki eldeki bıçak­la o et parçasından ancak ağza alınabilecek […]

Sizleri bu hafta, Constance C. Steel ve Louise Barker adlı Ameri­kalı iki hanımla tanış­tıracağım. Constance artık umursamıyor yaşının rakamla ifade edilmesini. Kendi de rahatlıkla “92” diyebiliyor. Louise ise, emeklilik yaşına kavuşan eşinin bu mutluluğunu da paylaşmak istiyor. Bu nedenin yüreğinden fışkırttığı bir sevecen­likle kendini, yeni karşılaştığı bir kişiye rahatlıkla “Mrs. Emekli” di­ye tanıtabiliyor. Her ikisinin […]

Herkes gibi ben de bildiğimi sanırdım ama… Gözlerimle görünce, kulakla­rımla duyunca şim­di öğrenebildim ancak, öğretmenleri­mizin meğer ne denli içtenlik­le seviliyorlarmış olduklarını… Masamdaki mektupların her satırında, kulaklarımdaki telefonların her nefesinde öğ­rencilerinin, öğretmenlerine özel öylesine kıpır kıpır sevgi­lerinin canlılığı var ki… Gözle görebildiğinde, elle tutabildiğinde ancak anlayabiliyor kişi, bu sevginin böylesi somutluğunu ve böylesi yay­gın boyutluğunu… Birlikteliğimizi […]

İkisini de seviyo­rum ama, “demok­rat” sözcüğünü da­ha çok seviyorum, “demokrasi” sözcüğünü daha az sevi­yorum. “Demokrasi”yi hiçbir za­man, “demokrat”ı sevdiğim denli çok sevemedim. Çünkü ben bir Türk’üm… Türkiye’de doğdum, Türki­ye’de yetiştirildim ve demok­rasiyi Türkiye’de tanıdım. Demokrat ile demokrasi­nin ortaklaşa kullandıkları ye­di harfe bakıp, bu ikiz kardeş benzerliklerini görünce kişi, ikisinin arasında sanki pek bir fark yok […]