Türkiye’de bir gazeteciyle bir kez olsun “merhaba”laşmamış kimi kişiler, yaşamlarında ilk kez tanıştıkları bir gazeteciye nedense, kendilerinin de gazetecilikle ilgili çok önemli bilgilerin sahibi olduk­larını açıklamak gereksinimi duyarlar. Konu hakkında derinimsi bilgicikleri olanlar, söze köpeklemeyle girerler: “Bir köpek bir insanı ısı­rırsa, bu haber değildir… Fakat bir insan bir köpeği ısırır­sa, bu haberdir” diyerek, çok gizli […]

Tohumu Ankara’da atılan, Ankara’da ye­şeren, Ankara’da başveren… Fidesi, filizi, gövdesi Ankara’da gelişen, Ankara’da büyüyen… Kökleri Ankara topraklarında derinleşen, kolları İstanbul’da uzayan dostluklarımdan biri de, Hıncal Uluç’la aramdaki dostluğumdur. Sadece bir dostluğun keyfini değil, bir mesleğin tutkusunu da ortaklaştığım Hıncal Uluç’la aramda bir de, hiçbir zaman or­tak bir noktasını bulamadığımız ilginç bir konumuz da vardır. Söliiim […]

Nail’in uzattığı uzun parça kağıt, teleks kağıdıydı. Ankara Oteli’nin teleksin­den Paris’e çekilmiş­ti Telgrafın gönde­rildiği kişi Mel Fer­rer, telgrafı gönde­ren kişi ise Gayle Hunnicutt idi. Kafamda bir anda David Hemmings’in sözleri belirdi: “Mel Ferrer’in sevgilisiydi. Partiye, Mel Ferrer’in kolunda gelmiş, partiden benim kolum­da ayrılmıştı. Ben Gayle’i, Mel Ferrer’in elinden aldım.” Telgrafı okumaya başladım: “Özlemine daha fazla […]

Türk halkının nostaljisi tut­tuğu zaman aklına Süley­man Demirel gelir ya… Süleyman Demirel’in de beni gördüğü zaman nos­taljisi tutar. Ellilerinin ilk yarısını geride bırakması olgusu­nu, en azından bir Orson Welles keyfiyle yaşayan bendenizde Süleyman Demirel otuz yıl öncesinin gencecik gaze­tecisini görmez de o gencecik ga­zetecinin karşısındaki kırkbir ya­şındaki gencecik başbakanı gö­rür, o başbakanı hatırlar hep. Türk […]